Άρθρο Γνώμης του Αντιστρατήγου ε.α. Σταύρου Κουτρή*
Υποψηφίου Ευρωβουλευτού με τη ΝΙΚΗ
Το 1992 το Αζερμπαϊτζάν ηττήθηκε από την Αρμενία και έχασε το Ναγκόρνο Καραμπάχ και άλλα εδάφη του. Από την πρώτη στιγμή η ηγεσία του οραματίστηκε και διακήρυξε ότι «πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά τους θα ‘ναι». Και ξεκίνησε η προετοιμασία που κράτησε 28 χρόνια σε όλους τους τομείς, διεθνής προπαρασκευή, ισχυροποίηση φρονήματος στο εσωτερικό, δημιουργία αξιόμαχου στρατού με εξοπλισμό και εκπαίδευση, εξασφάλιση έμπρακτης και ουσιαστικής βοήθειας από την Τουρκία και όταν η διεθνής συγκυρία το επέτρεψε πέτυχε το σκοπό του, την επανάκτηση των χαμένων εδαφών. Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί η παραπάνω τοποθέτηση. Η θέση μου είναι στο πλευρό των αδελφών Αρμενίων και καταδικάζω απερίφραστα την εθνοκάθαρση εκ μέρους των Αζέρων που ακολούθησε την κατάληψη των εδαφών. Απλά επικεντρώνομαι στο αποτέλεσμα που μπορεί να φέρει η «εμμονή στον σκοπό».
Ερώτημα: Μπορούμε να διαπιστώσουμε ανάλογη Ελληνική συμπεριφορά και στο Κυπριακό; Δυστυχώς όχι.
Ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας στο Κυπριακό; Όχι απλά η διχοτόμηση και τα δύο κράτη. Θέλει να πατάει σταθερά σε ένα κομμάτι του νησιού και να το διαφεντεύει ολόκληρο. Και εξασφαλίζοντας αυτό να κυριαρχεί σ’ όλη τη λεκάνη της Αν. Μεσογείου. Και ξέρει ότι αν πέσει η Κύπρος ακολουθεί και η Ελλάδα.
Και εμείς τι κάνουμε; Κουβεντιάζουμε πολύ και πράττουμε λίγα έως τίποτε. 50 χρόνια τώρα διολισθαίνουμε σε μια διαδικασία απαξίωσης των δικαίων μας και δικαιολόγησης των αδικαιολόγητων. Πόσο μας ταιριάζει η παροιμία «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 50 χρόνια κοσκινίζει». Φθάσαμε από την αρχική μας θέση της παράνομης εισβολής και κατοχής, των τουρκικών βιασμών και της πολιτιστικής καταστροφής, των προσφύγων από τη μια και των εποίκων από την άλλη, να προσπαθούμε σήμερα να τραυλίσουμε ότι η κατοχική Τουρκία δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει στα Βαρώσια. Και τρέχουμε πλέον να εξασφαλίσουμε ότι η ΕΕ δεν θα μας ξαναπροδώσει και η Αμερική θα πει τον καλό τον λόγο, για να ηρεμήσουμε.
Και ο κ. Ερντογάν δηλώνει ότι κακώς το ’74 δεν κατέλαβαν όλο το νησί και να έχουν τελειώσει άπαξ δια παντός με το Κυπριακό.
Θυμίζουμε, δυστυχώς το παραμύθι του τσομπάνου που έδιωξε τα σκυλιά του γιατί ήταν πολυδάπανα και όταν μπήκαν οι γκρίζοι λύκοι στο μαντρί φώναζε τους γείτονες να σώσουν το κοπάδι του. Βεβαίως, δεν απαξιώνω σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες, όπως π.χ. την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας για ΑΟΖ με Αίγυπτο και Ισραήλ, τις συμφωνίες για παραχώρηση των οικοπέδων στην Κυπριακή ΑΟΖ και τον EASTMED ή τις πρόσφατες τετραμερείς συνεργασίες. Όμως, όλα αυτά θα πάνε στράφι εάν η Τουρκία πετύχει το στρατηγικό της στόχο με την βοήθεια των άσπονδων φίλων μας, την επίδειξη της στρατιωτικής της δύναμης, εκβιάζοντας με τον κατοχικό στρατό της και τελικά ίσως και με τη δική μας βοήθεια(!)
Μήπως είναι πλέον η στιγμή και εμείς, Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία, να βάλουμε στη στρατηγική μας τον στόχο της απελευθέρωσης του Κυπριακού εδάφους και το πέταμα του κατακτητή στη θάλασσα; Μήπως με ένα τέτοιο κοινό στόχο τα πράγματα θα είναι αλλιώς;
Ένα τέτοιο όραμα θα μπορούσε να εμπνεύσει όλο τον Ελληνισμό και να τον σπρώξει να κάνει θαύματα σε όλους τους τομείς, όπως δεκάδες φορές στην ιστορία του. Ας μην ξεχνάμε ότι για τους Έλληνες πρώτα ερχόταν στις προτεραιότητες η Ελευθερία και η Τιμή και μετά η Ειρήνη και η Ευημερία.
Γιατί όχι; Τι μας λείπει και τι μας συγκρατεί; Ποιος φόβος είναι ο δεσμώτης μας; Εάν οι πολιτικές ηγεσίες μας το πιστέψουν και το θελήσουν, εάν οι Ελλαδίτες και Κύπριοι πολιτικοί ηγέτες συμφωνήσουν και ορίσουν αυτό τον κοινό στρατηγικό στόχο, οι ειδικοί θα επεξεργαστούν τις λεπτομέρειες, θα προετοιμάσουν το έδαφος, και ο λαός θα ακολουθήσει, αποδεχόμενος τις θυσίες που αναπόφευκτα θα πρέπει να γίνουν. Άλλωστε απέδειξε εδώ και 15 χρόνια ότι μπορεί να υπομένει.
Aλλά ακόμη και οι ηγεσίες να μην τολμούν εμείς οι πολίτες μπορούμε να τις υποχρεώσουμε.
Και όπως έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου, δασκάλα παλαιάς κοπής, “παιδάκι μου όταν θέλεις, μπορείς, διότι το μάτι δειλό το χέρι τολμηρό”.
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό που ισχύει στα άτομα, ισχύει και στα έθνη.
Όνειρα θερινής νυκτός; ΟΧΙ!
* Ο Σταύρος Κουτρής, Αντιστράτηγος ε.α, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1956 με καταγωγή από τον Πολιχνίτο Λέσβου. Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε πρώτος το 1978.
Επιλέχθηκε από τις Ειδικές Δυνάμεις, φοίτησε στο σύνολο των προβλεπομένων Σχολείων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, εκπαιδεύτηκε ως Αλεξιπτωτιστής Ελευθέρας Πτώσεως και Υποβρύχιος Καταστροφέας (ΟΥΚ), υπηρέτησε σε μάχιμες μονάδες των Καταδρομών και του Πεζικού, αλλά και σε επιτελεία σε Ελλάδα και εξωτερικό (ΟΑΣΕ – Βιέννη, κ.α.). Διοίκησε τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) και την 98 ΑΔΤΕ (επιπέδου Μεραρχίας)
Αποστρατεύθηκε το 2011 ως Αντιστράτηγος
Κατέχει Diploma και Μάστερ στην Επιστήμη των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών (University οf Essex), είναι απόφοιτος της Σχολής Αμύνης του ΝΑΤΟ (Ρώμη) και του Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Σπουδών της Γαλλίας (CEDS).
Διετέλεσε διαλέκτης των Σχολών Εθνικής Αμύνης και Πολέμου και Πρόεδρος της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (2020-23).
Είναι συνιδρυτής της εταιρείας «Advanced Battlefields Studies – Greece» και μέλος του «ΕΛ.ΙΣ.ΜΕ».
Τον Απρίλιο του 2024 αποδέχθηκε, με αίσθημα ευθύνης και διάθεση προσφοράς στην Πατρίδα και το Έθνος, πρόταση του Προέδρου του Κινήματος ΝΙΚΗ και συμπεριλήφθηκε στο Ευρωψηφοδέλτιο του.
Είναι παντρεμένος και πατέρας 2 υιών.
