Σε πραγματική «Οδύσσεια» εξελίσσεται η υπόθεση των πληρωμών των ωφελούμενων του επιδοτούμενου προγράμματος Voucher 30–49.
Αυτοί που εντάχθηκαν και ακολούθως υλοποίησαν το πρόγραμμα, υποβάλλονται καθημερινά στο «μαρτύριο της σταγόνας», γιατί πέρα από την πολύμηνη αναμονή για να ξεκινήσει το πρόγραμμα, εδώ και καιρό βρίσκονται σε μια διαρκή κατάστασης αναμονής για την καταβολή των χρημάτων που βάσει του προβλεπόμενου χρόνου – και της λογικής – θα έπρεπε να είχαν εισπράξει.
Οι ωφελούμενοι βιώνουν μια δυσάρεστη «μέρα της μαρμότας», καθώς οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί παραμένουν…ανέγγιχτοι, με τους ίδιους να βιώνουν ξανά και ξανά διαβεβαιώσεις για την διευθέτηση των εκκρεμοτήτων.
Το χρονικό ενός προγράμματος που πέρασε από 40 κύματα
Ας κάνουμε ένα σύντομο χρονικό του προγράμματος…
Το πρόγραμμα Voucher 30-49 ανακοινώθηκε με βαρύγδουπες δημοσιεύσεις από τα κυβερνητικά επιτελεία από το 2020.
Η προθεσμία υποβολής της ηλεκτρονικής αίτησης για συμμετοχή των ωφελούμενων στο πρόγραμμα άρχισε στις 23/12/2020 και έληξε την 01/02/2021.
Αντί όμως να βγουν αμέσως τα προσωρινά αποτελέσματα αυτό καθυστέρησε περίπου 8 μήνες!
Τα προσωρινά αποτελέσματα των επιτυχόντων ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων την Πέμπτη 23/09/2021, με το οριστικό μητρώο των επιτυχόντων (μετά τις ενστάσεις) να ανακοινώνεται με μια χρονική απόσταση δυόμιση μηνών την Πέμπτη 02/12/2021.
Τα πρώτα τμήματα των παρόχων κατάρτισης (ΚΔΒΜ) ξεκίνησαν Ιανουάριο ή Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους και τελείωσαν αντίστοιχα Φεβρουάριο ή Μάρτιο.
Το ερώτημα συνεπώς τίθεται αβίαστα.
Πώς ενώ η θεωρητική κατάρτιση έχει τελειώσει από τον προηγούμενο Φεβρουάριο ή Μάρτιο, κι ενώ ήδη έχουμε μπει στον Ιούνιο, οι ωφελούμενοι δεν έχουν πληρωθεί ακόμη;
Οι πληροφορίες του Voucher Ergasia αναφέρουν βέβαια ότι οι πληρωμές άρχισαν…δειλά και με πολύ αργούς ρυθμούς από το ξεκίνημα του τρέχοντος μήνα, όμως οπωσδήποτε αυτό δεν αποτελεί μια εξέλιξη που καθησυχάζει.
Ο τραγέλαφος δεν σταματάει εδώ.
Χωρίς κανείς να διαφωνεί για το ακραίο του πράγματος, δεν γίνεται τίποτα για την εύρεση μιας λύσης για ένα χρόνιο πρόβλημα (ειδικά στα επιδοτούμενα προγράμματα), με την Πολιτεία να δικαιολογεί την καθυστέρηση, ως επακόλουθο της έλλειψης του ανθρώπινου δυναμικού που πρέπει να ασχολείται με την αποπληρωμή των προγραμμάτων.
Μια συγκεχυμένη κατάσταση που (ίσως;) δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο η σκοπιμότητα …όσο η ανευθυνότητα.
Υποστελέχωση τμημάτων, έλλειψη επικοινωνίας, κλειστά τηλέφωνα.
Γιατί άραγε;
Είναι δυνατόν τέτοια προγράμματα να χρησιμοποιούνται ως «δέλεαρ» για την υλοποίηση τους, κρατώντας ουσιαστικά στη συνέχεια ως «ομήρους» χιλιάδες ανθρώπους;
Πέραν αυτού με τις συνεχείς παρατάσεις των διαδικασιών και μετέπειτα των πληρωμών, το πρόγραμμα αυτοαναιρεί το στόχο που υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Την – έστω και προσωρινή – δηλαδή ανακούφιση ενός σημαντικού αριθμού ανθρώπων που προσπαθούν να πιαστούν από κάπου, για να βιοποριστούν, και να ανταπεξέλθουν σε μια καθημερινότητα ολοένα δυσκολότερη με την επιβίωση να έχει πλέον μετατραπεί σε οριακή υπόθεση.
Υπό κανονικές συνθήκες, η αξιοπιστία πρέπει υποχρεωτικά να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο αυτών των προγραμμάτων, και να είναι όρος απαράβατος για την ομαλή και απρόσκοπτη υλοποίηση τους.
Με τέτοιες εξελίξεις ωστόσο, που οδηγούν στη θυματοποίηση ανέργων – πολιτών, μπορεί οποιοσδήποτε, να φανταστεί οτιδήποτε.
Ακόμα και την ομηρία ανθρώπων που κρατούνται ως «εγγύηση» για το μέλλον.
Για κάποιο άλλο πρόγραμμα…χωρίς κανένα…πρόγραμμα.
Και όλα αυτά τα αναφέρουμε γιατί δεν είναι δυνατόν ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε από το 2020, να κρατάει για 2 περίπου χρόνια όμηρους τους ανθρώπους που επέλεξαν να το υλοποιήσουν και αυτοί να μην έχουν πάρει ακόμη ούτε ένα ευρώ!
Υ.Γ. Εξίσου σημαντικό είναι επίσης και το ζήτημα της πληρωμής των Παρόχων Κατάρτισης, που συνήθως γίνεται ένα χρόνο μετά τη λήξη των προγραμμάτων και την πληρωμή των ωφελούμενων.
Διάστημα στο οποίο οι Πάροχοι είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν όλα τα έξοδα υλοποίησης του Προγράμματος (Πληρωμές Καθηγητών, Ένσημα Καθηγητών, Ένσημα Ωφελούμενων, Πληρωμές Διοικητικού Προσωπικού Υλοποίησης των Προγραμμάτων κ.α.), δηλαδή να χρηματοδοτήσουν τα προγράμματα της πολιτείας, εισπράττοντας συγχρόνως την δυσαρέσκεια των ωφελούμενων για κάτι που δεν τους αναλογεί.
Μια διαφορετική ιστορία, με κοινό όμως παρονομαστή!
